C&A, probeer het opnieuw

Soms zijn namen zo sterk beladen geworden dat ze niet goed meer te krijgen zijn.

C&A is daar een perfect voorbeeld van.

In een volgende column zal ik wat dieper ingaan op de naamgeving zelf, die bij C&A sowieso verschrikkelijk is. Maar goed, in het verleden hebben ze dat kunnen overwinnen door als eerste in een stedelijke omgeving, op grote oppervlaktes en behoorlijk gepresenteerd kleding te verkopen aan spotprijzen.

Op die manier is C&A niet alleen synoniem geworden met goedkope kleding, maar ook met, laten we het mild zegge, kleding die zich onderin de markt positioneert.

Het is altijd moeilijk om de associatie tussen goedkoop en brol te vermijden, maar het kan wel.

Kijk maar naar H&M, maar dat bedrijf getroost zich op dat vlak enorme inspanningen door topmodellen en recent met Karl Lagerfeld zelfs een topontwerper in de arm te nemen. C&A had dat als pionier in de branche niet nodig. Het gevolg is dat C&A aan twee kanten voorbij wordt gestoken: je kunt goedkopere kleding krijgen bij aanbieders als Zeeman of obscure opkopers en invoerders van partijen. Aan de andere kant leveren concurrenten als H&M en , waarom niet, Zara, minstens gelijkwaardige kleding tegen gelijkaardige prijzen, maar zonder het stigma dat C&A met zich meebrengt.

Het gevolg is dat C&A van de ene restyling in de andere valt, en ik durf te wedden, met weinig resultaat (De eigenaar, de familie Brenninckmeyer, doet altijd erg geheimzinnig over de resultaten. Ze mogen me altijd tegenspreken). Nu zijn ze zo radeloos dat ze in Nederland een campagne hebben gelanceerd onder de smeekbede: ‘Ontdek ons opnieuw.’ Ik vrees ervoor dat het verloren moeite is en zich verder vernederen lijkt me onmogelijk.

Tijd voor een radicale koerswending waarbij de Brenninckmeyers allereerst afstand zullen moeten doen van de al te zeer beladen naam C&A.

Ik kan trouwens geen zinnige reden bedenken om hem te behouden.

Comments Closed