BRU gaat plat

Zo, ik ben weer een schoolvoorbeeld armer. In elke lezing die ik de afgelopen jaren heb gegeven, heb ik de lof gezongen van Bru. Het verhaal van innovatie in een moeilijke branche door, tegen de trend in, water op de markt te brengen dat eigenzinnig minder bruiste, was bewonderenswaardig. In het begin moest Bru de spot doorstaan van mensen die het bestempelden als ‘Spa dat een dag had opengestaan’. Maar dat kon Bru niet schelen. De producent noemde zijn water op een slimme manier parelend en positioneerde het als het perfecte tafelwater. Niet smaakloos plat, maar ook niet oprispingbruisend. Geen tafel zonder Bru, weet je nog wel. Op die manier slaagde het merk erin leidend te worden in de restaurantbranche. Op de duur raakten we er zelf met zijn allen van overtuigd dat bij een kwalitatieve maaltijd een goed verterend water als Bru hoorde. Er was geen betere optie.

Het ging zelfs zo ver dat Spa en Perrier, behoorlijke spuiters in het waterlandschap, Bru gingen imiteren en een zacht bruisend water op de markt brachten. Met weinig succes, natuurlijk.

Ook de platte waters kregen hun klappen, zij het iets minder. Het leek erop dat Bru onaantastbaar ging worden bij de maaltijd op restaurant.

Als alle vijanden verslagen lijken, is het moment bij uitstek gekomen om de sterkste vijand van een product los te laten: zichzelf. En zie, het gebeurt ook bij Bru. Sinds kort hebben ze bij Bru bedacht dat er ook een platte versie van hun water moet komen. Met één klap vernietigen ze zo zelf hun geloofwaardigheid. Want wat is het nu: is het parelende water nu toch niet de ideale oplossing bij het eten? Waar is de overtuiging gebleven die ze zo succesvol op ons allen hebben overgebracht? Hebben ze ons altijd bedrogen of doen ze dat nu alleen recent? Jammer, Bru, maar het zal niet werken als de concurrenten nu hun slag slaan.

Gelukkig waren ze bij Bru wel zo slim om geen sterk bruisende variant te creëren, maar wie weet komt dat nog wel. Ik hou mijn hart vast.

De bedrijfsnar